PROGRAM MALARSTWA
DLA I ROKU MEDIACJI SZTUKI
SEMESTR LETNI
ZADANIE I
WIDOK NA OSTRÓW TUMSKI – Z OKNA PRACOWNI 204
Termin realizacji: od 25 LUTEGO do 10 MARCA.
Temat obecny w malarstwie od wieków. Artyści malowali nie tylko pejzaż za oknem, jak choćby Wyspiański kilkadziesiąt widoków na Kopiec Kościuszki w Krakowie, czy Van Gogh, który malował widok ze swojej pracowni przy Rue Lepic 54 w Paryżu. Czasem malowali też pejzaże zestawione z fragmentami lub całą konstrukcją okna, jak Henri Matisse Otwarte okno w Collioure, z parapetem ozdobionym np. doniczkami kwiatów.
Szczególnie intrygujące są obrazy, w których widok z okna zestawiony jest z fragmentem wnętrza (mieszkania, kawiarni, malarskiej pracowni), czasami z odwróconą tyłem do nas tajemniczą postacią. Wówczas nastrój obrazu zależy nie tylko od tego, jaki widok rozciąga się za oknem. Niekiedy, zagęszczona atmosfera w takim obrazie nabiera cech symbolicznych, staje się metaforą ludzkiej egzystencji, prowokuje do filozoficznej refleksji.
Umiejętny kadr, dobór pozy modela, układ rekwizytów znajdujących się we wnętrzu, ilustruje zwykle kontrast dwóch światów (wewnątrz/na zewnątrz; zamknięte/otwarte). Dodatkowo przemyślana kolorystyka może sugestywnie wzmacniać jego wymowę, budować specyficzny klimat: Może więc emanować pozytywną atmosferą kojącego azylu, bądź też niepokojącym stanem alienacji (Kobieta w oknie Caspara Davida Friedricha).
WIDOK Z OKNA PRACOWNI 204
ZADANIE II
MALARSKIE STUDIUM SZKIELETU
Termin realizacji: od 11 MARCA do 24 MARCA.
Celem zadania jest uchwycenie charakterystycznych cech studiowanego przedmiotu, takich jak trójwymiar, konstrukcja i struktura, zgodnie z własnymi preferencjami i samodzielnym wyborem malarskiej konwencji.
Dopuszczalne są wszystkie rodzaje realizmu:
– klasyczna, odrzucająca nowoczesność iluzja rzeczywistości, charakterystyczna dla malarstwa trompe l’oeil,
– wszelkie odmiany malarstwa realistycznego, w którym malarze poszukiwali subiektywnej prawdy związanej z postrzeganiem rzeczywistości, występujące w przeróżnych wariantach i epokach do końca XIX wieku, czyli do czasów awangardy,
– analityczne lub syntetyczne spojrzenie na przedmiot - stosowane przez kubistów,
– „zimne” oko kamery fotograficznej, charakterystyczne dla hiperrealizmu,
– postrzeganie przedmiotu przez pryzmat własnych emocji.
przykłady:
William Harnett - „Po polowaniu”, 1885
Pablo Picasso - „Stół w kawiarni”, 1912
Andrzej Sadowski - „Monte Carlo – błękitny Harley-Davidson II”, akryl, płótno, 1997
Vincent Van Gogh - „Para butów”, 1887
lektura:
Ewa Kuryluk- „HIPERREALIZM - NOWY REALIZM”
STUDIUM PRZEDMIOTU
.
ZADANIE III
SFUMATO – STUDIUM PRZESTRZENI
NA PODSTAWIE MARTWEJ NATURY Z LUSTREM
Termin realizacji: od 25 MARCA do 07 KWIETNIA.
Celem zadania jest maksymalne powiększenie głębi obrazu za pomocą malarskich (powietrzność) i rysunkowych (perspektywa) środków tworzenia iluzji przestrzeni, na podstawie martwej natury.
Stosowana w malarstwie od wieków perspektywa powietrzna jest jednym ze sposobów zwiększania iluzji głębi. Im bardziej obiekt na obrazie oddala się od naszego oka, tym bardziej zacierają się jego kontury, barwy rozjaśniają i stopniowo ochładzają się, przybierając w dalszej perspektywie barwy błękitne. Dodatkowo efekt ten wzmacniają przerysowane skróty perspektywiczne.
Malarstwo iluzjonistyczne święciło swoje największe tryumfy od renesansu do baroku. W XX wieku iluzją trójwymiarowości zajmował się abstrakcyjny op-art.
STUDIUM PRZESTRZENI
STUDIUM PRZESTRZENI
ZADANIE IV
CHIAROSCURO – NA PODSTAWIE MARTWAEJ NATURY OŚWIETLONEJ REFLEKTOREM
Termin realizacji: od 08 KWIETNIA do 21 KWIETNIA.
Sfumato i chiaroscuro to dwa powszechnie stosowane w malarstwie, odmienne sposoby trójwymiarowego modelowania postaci i przedmiotów oraz budowania głębi w obrazie. Sfumato (z włoskiego słowa fum czyli dym) oznacza łagodne „mgliste” przejścia od światła do cienia.
Chiaroscuro, w przeciwieństwie do sfumato, oznacza modelunek postaci lub przedmiotu za pomocą mniej lub bardziej ostrych temperaturowych kontrastów światłocieniowych i temperaturowych. Swoistą odmianą chiaroscuro jest tenebryzm z mrocznym tłem z którego wyłaniają się oświetlone fragmenty postaci i przedmiotów.
Mistrzem sfumato był Leonardo da Vinci, mistrzem chiaroscuro - Caravaggio. Różnice pomiędzy sfumato i chiaroscuro doskonale ilustrują dwie wersje „Madonny w grocie” Leonarda da Vinci.
przykłady: Caravaggio - „Wezwanie świętego Mateusza”, 1600
Georges de La Tour - „Święty Józef cieśla”, olej, płótno, 1642
Rembrandt
W malarstwie współczesnym częściej stosuje się metodę temperaturowego różnicowania stref, planów w obrazie, np. na pierwszym planie dominują barwy ciepłe, na drugim chłodne, na trzecim planie ciepłe, itd…
przykłady: Paul Gauguin - „Arearea”, olej, płótno, 1892
CHIAROSCURO – NA PODSTAWIE MARTWAEJ NATURY OŚWIETLONEJ REFLEKTOREM
Termin realizacji: od 08 KWIETNIA do 21 KWIETNIA.
Sfumato i chiaroscuro to dwa powszechnie stosowane w malarstwie, odmienne sposoby trójwymiarowego modelowania postaci i przedmiotów oraz budowania głębi w obrazie. Sfumato (z włoskiego słowa fum czyli dym) oznacza łagodne „mgliste” przejścia od światła do cienia.
Chiaroscuro, w przeciwieństwie do sfumato, oznacza modelunek postaci lub przedmiotu za pomocą mniej lub bardziej ostrych temperaturowych kontrastów światłocieniowych i temperaturowych. Swoistą odmianą chiaroscuro jest tenebryzm z mrocznym tłem z którego wyłaniają się oświetlone fragmenty postaci i przedmiotów.
Mistrzem sfumato był Leonardo da Vinci, mistrzem chiaroscuro - Caravaggio. Różnice pomiędzy sfumato i chiaroscuro doskonale ilustrują dwie wersje „Madonny w grocie” Leonarda da Vinci.
przykłady: Caravaggio - „Wezwanie świętego Mateusza”, 1600
Georges de La Tour - „Święty Józef cieśla”, olej, płótno, 1642
Rembrandt
W malarstwie współczesnym częściej stosuje się metodę temperaturowego różnicowania stref, planów w obrazie, np. na pierwszym planie dominują barwy ciepłe, na drugim chłodne, na trzecim planie ciepłe, itd…
przykłady: Paul Gauguin - „Arearea”, olej, płótno, 1892
CHIAROSCURO
CHIAROSCURO II
CHIAROSCURO II
ZADANIE V
KOMPOZYCJA RAPORTOWA NA PODSTAWIE MARTWEJ NATURY
Termin realizacji: od 22 KWIETNIA do 05 MAJA.
Kompozycje raportowe są w swej istocie współczesną odmianą egipskiego pisma obrazkowego, partyturą nieznanego utworu muzycznego, magicznymi obrazami liczonymi Romana Opałki, dziwacznym światem pod mikroskopem, jeszcze jedną z odmian pisma asemicznego, czy tajemniczą kolekcją znaków i obiektów Jana Tarasina. To obrazy-księgi, w których wizerunki przedmiotów ujęte w skomplikowanych zbiorach i prostych układach wchodzą we wzajemne relacje, nabierają nowych znaczeń i jak ezoteryczne pismo, niepokojący kod enigmy, nieustannie domagają się rozszyfrowania.
MARTWA NATURA RAPORTOWA
ZADANIE VI
STUDIUM MARTWEJ NATURY Z MANEKINAMI
Termin realizacji: od 06 KWIETNIA do 19 MAJA.
Manekin bardzo często był przedmiotem zainteresowania sztuki na przestrzeni wieków. Figury gipsowe służyły artystom od niepamiętnych czasów jako modele do nauki rysowania. Były bardzo przydatne w akademickim malarstwie historycznym i mitologicznym. Wyjątkową role odegrały w literaturze i teatrze. W „Traktacie o manekinach” Brunona Schulza manekin to symbol zdegradowanego plastikowego człowieka, zagubionego we współczesnej cywilizacji. Bruno Jasieński jest autorem groteski, w której manekiny przejmują władzę nad ludźmi. Craig swoimi nadmarionetami chciał zastąpić aktorów na deskach teatru.
Także w „Teatrze śmierci” Tadeusza Kantora manekin odgrywał wiodącą rolę. Artysta uważał, że „życie można wyrazić w sztuce jedynie przez brak życia”, dlatego też w jego inscenizacjach manekiny tak sugestywnie „partnerowały” aktorom na scenie. Od dziecka na całym świecie obcujemy z jego miniaturową wersją, jaką jest lalka - lalka przytulanka, lalka Barbie. Lalkami bawili się już faraonowie egipscy. Ale lalka pełniła kiedyś też funkcje magiczne - lalka fetysz, lalka talizman. Lalki i manekiny są dla nas ważną cząstką świata iluzji w realnym świecie.
MANEKINY 1